Ο Μίκης Θεοδωράκης απάνταει στην Θάλεια Δραγώνα...

Το μόνο που δείχνεις είναι ότι έχεις ισχυρούς φίλους στα ΜΜΕ..Με τα μυαλά τα δικά σου θα είμασταν ακόμα σκλαβωμένοι....Διαβάστε την απάντηση καταπέλτη του Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη στην ιμιτιασιόν ελληνίδα Θ.Δραγώνα    Αναρτήθηκε από http://eglimatikotita.blogspot.com/ 

Οι επιστολές που ανταλλάχθηκαν μεταξύ της Θ.Δραγώνα και του Μίκη Θεοδωράκη.

Διαβάστε πρώτα την επιστολή της Δραγώνα.

Η επιστολή της κ. Δραγώνα
2 Ιανουαρίου 2010

Αγαπητέ Μίκη Θεοδωράκη,

Κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες στο διαδίκτυο επιστολή σας προς τον Στέφανο Ληναίο με πολύ απαξιωτικά σχόλια για το πρόσωπό μου και παραθέματα από το δημοσιευμένο έργο μου που είναι όλα παντελώς ψευδή και κατασκευασμένα.

Σας ενημερώνω ότι δεν είμαι ιστορικός και δεν γράφω ιστορικά βιβλία. Λόγος σαν «Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από το 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων», δεν βρίσκεται πουθενά στο δημοσιευμένο έργο μου και δεν χαρακτηρίζει την πανεπιστημιακή και κοινοβουλευτική μου πορεία.
Τέτοιου είδους κατασκευάσματα είναι μιας συκοφαντικής εκστρατείας εναντίον μου.

Είμαι κοινωνική ψυχολόγος, ερευνώ και γράφω πάνω στις κοινωνικές ταυτότητες έχω δώσει μεγάλο μέρος της ζωής μου για την υπεράσπιση των αρχών της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης σε αυτόν τόπο.

Σας στέλνω μέρος των δημοσιεύσεων μου για να κρίνετε εάν όσα παρατίθενται στις εφημερίδες και στο διαδίκτυο ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Εάν διαπιστώσετε ότι είναι κατασκευασμένες φράσεις, σας παρακαλώ πολύ να βρείτε μια ευκαιρία να το δηλώσετε.

Σας γράφω επειδή θαυμάζω την αστείρευτη δημιουργικότητά σας και τους αγώνες σας για τη δημοκρατία και είμαι σίγουρη ότι η αναζήτηση της αλήθειας και η προάσπιση των δημοκρατικών αρχών έχει πρώτιστη σημασία για σας.

Με εκτίμηση

Θάλεια Δραγώνα

Αθήνα, 10.1.2010

Η απάντηση Θεοδωράκη

Αγαπητή κυρία Δραγώνα,

Έλαβα την επιστολή και τα βιβλία σας και σας ευχαριστώ. Διάβασα επίσης στο «Βήμα» και τα «Νέα» τις συνεντεύξεις σας, οι οποίες όμως κινούνται μονάχα γύρω από δυο-τρεις φράσεις που σας αποδόθηκαν εδώ και πολύ καιρό, για να διαψευσθούν ύστερα από μεγάλη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση.

Οι συνεντεύξεις αυτές και η μεγάλη προβολή τους (σε συνδυασμό με την φίμωση των αντιθέτων απόψεων) δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να αποκαλύπτουν στον ελληνικό λαό τους πανίσχυρους φίλους σας στα ΜΜΕ αποδεικνύοντας το εύρος και τα ερείσματα αλλά και τον συντονισμό της προσπάθειας που εξυφαίνεται με στόχο την αλλοίωση της εθνικής-ελληνικής μας ταυτότητας.
Καθώς και τον τρόμο που δημιουργεί η αυξανόμενη παλλαϊκή αντίδραση στις απόψεις σας, που ακυρώνει την αρχική σας προσπάθεια να εκμεταλλευθείτε την αντίδραση του κ. Καρατζαφέρη βαφτίζοντας όσους διαφωνούν «ακροδεξιούς».
Τρόμος που φτάνει σε σημείο να προκαλεί συμπτώματα της «Λύσσας-Σόρος» σε υποταχτικούς κονδυλοφόρους όπως σ’ αυτόν τον δυστυχή κ. Χάρη σε σημερινό (9.1.10) ένθετο αθηναϊκής εφημερίδας.

Επειδή τυχαίνει να είμαι ένας από τους πρωτεργάτες αυτής της εκστρατείας για την ενημέρωση του ελληνικού λαού με ρίζες βαθειές στην αληθινή ελληνική Αριστερά από την εποχή του ΕΑΜ, θα ήμουν ο τελευταίος που θα επέτρεπα στον οποιονδήποτε να καπηλευτεί την λέξη και την έννοια «πατρίδα».
Το ΕΑΜ και το τότε ΚΚΕ κατέκτησε την εμπιστοσύνη του 70% του λαού μας για την πίστη του και τους αγώνες του για τη Λευτεριά της ελληνικής πατρίδας και την αναγέννηση του ελληνικού έθνους.

Με την πεποίθηση ότι υπηρετούμε τα ιδεώδη των Ελλήνων για την ελευθερία και την δημοκρατία από τα βάθη των αιώνων και φτάνοντας ως το «Ελευθερία ή θάνατος» του Κολοκοτρώνη, ορθώσαμε το ανάστημά μας και αναμετρηθήκαμε με το όπλο στο χέρι, με την πιο φονική δύναμη που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα: την χιτλερική Βέρμαχτ, τα ναζιστικά Ες-Ες και την Γκεστάπο, με αμέτρητες θυσίες σε αίμα, βασανισμούς και διώξεις.
Ενώ παράλληλα και μέσα σ΄ εκείνες τις σκληρές συνθήκες τιμούσαμε και τρεφόμαστε με τον ελληνικό πολιτισμό για τον οποίο είμαστε περήφανοι και συγχρόνως οραματιζόμαστε τη μελλοντική κοινωνία της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της «πανανθρώπινης λευτεριάς».

Αυτή υπήρξε ως σήμερα η γνήσια και μοναδική Αριστερά, όπου οι λέξεις «έθνος» και «πατρίδα» ήταν για μας δόξα και τιμή και όχι ντροπή όπως τις κατάντησαν χτες και σήμερα ορισμένα γκρουπούσκουλα και ομάδες «διανοουμένων» που στο όνομα της Αριστεράς ντροπιάζουν με τις «ιδέες» και τα καμώματά τους, τους αγώνες και τις θυσίες μας, ενώ δηλητηριάζουν την ανύποπτη νεολαία μας, που η νικήτρια και θριαμβεύουσα ακόμα και σήμερα εθνικοφροσύνη κρατάει στα σκοτάδια, έχοντας καταδικάσει σε λήθη τη σύγχρονη ιστορία μας.

Όμως η ακτινοβολία εκείνων των ηρωικών χρόνων αψηφώντας όλα τα εμπόδια εξακολουθεί να εμπνέει το λαό μας, γι’ αυτό και η αντίθεση στην συστηματική απόπειρα που επιχειρείται εδώ και καιρό με στόχο την ουσιαστική ανατροπή της ελληνικής ιστορίας, είναι καθολική και δεν συνδέεται με την α΄ ή την β΄ πολιτική παράταξη αλλά με το σύνολο των Ελλήνων, που γαλουχήθηκε με μια συγκεκριμένη και βαθειά ριζωμένη άποψη για το τι είναι πατρίδα, τι είναι Ελλάδα, τι είναι ιστορία, τι είναι ελληνικός λαός και ελληνικό έθνος.
Κι ακόμα γνωρίζει καλά -γιατί τα βιώνει, ποια είναι τα βασικά ιστορικά και πολιτισμικά στοιχεία που μας διέπλασαν από το ΄21 έως σήμερα.

Αρνούμενοι και κατεδαφίζοντας όλα αυτά που μας έκαναν αυτούς που είμαστε χτες, προχτές και σήμερα,με το πρόσχημα μιας δήθεν επιστημονικής αναθεώρησης της ιστορικής πραγματικότητας, όπως αποδεικνύεται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» στην ουσία αμφισβητείτε ο,τιδήποτε θετικό έπραξε ο λαός αυτός σε όλους τους τομείς του εθνικού μας βίου κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Με το βιβλίο σας αποδομείτε τις ιδέες, πεποιθήσεις, τα «πιστεύω», σε σχέση με το ελληνικό έθνος και τις ρίζες του, δηλαδή όλα αυτά που ενέπνευσαν και παρακίνησαν τον λαό μας.

Όμως αν στις αρχές του 19ου αιώνα δεν υπήρχαν οι ιδέες για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους και όλα τα «πιστεύω» που εσείς σήμερα απορρίπτετε ως άνευ ουσιαστικού περιεχομένου και εκτός ιστορικής πραγματικότητας, τότε δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν η Επανάσταση του ΄21, το κίνημα του Φιλελληνισμού, το δημοκρατικό κίνημα του Μακρυγιάννη, η αποπομπή του Όθωνα, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Εθνική Αντίσταση.

Δεν θα υπήρχε ο Άρης Βελουχιώτης. Και όχι μονάχα αυτός, γιατί σύμφωνα με κείνα που επιχειρείτε να διδαχθούν τα παιδιά μας, δεν θα υπήρχε ούτε ένας αντάρτης, μιας και ΟΛΟΙ πήραν τα όπλα για την Ελλάδα και την Πατρίδα.

Ενώ αν είχαν τα μυαλά τα δικά σας, δηλαδή εξέταζαν το «επιστημονικώς ορθόν», θα τα βρίσκανε μια χαρά με τους Γερμανούς που εξ άλλου το μόνο που ζητούσαν από μας ήταν να τους παραχωρήσουμε την άδεια χρήσης των λιμανιών και των αεροδρομίων μας.

Κατά τον ίδιο τρόπο δεν θα υπήρχαν οι δημοκρατικοί αγώνες και η Αντίσταση κατά της χούντας.
Δεν θα υπήρχαν ο Σολωμός, ο Κάλβος, ο Παλαμάς, ο Καβάφης, ο Καλομοίρης, ο Καζαντζάκης, o Σικελιανός, ο Σεφέρης, ο Ρίτσος, ο Τσαρούχης, ο Ελύτης, ο Χατζιδάκις, ο Εγγονόπουλος, ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ο Παρθένης, ο Καμπανέλλης, ο Γεωργουσόπουλος, ο Κουν, ο Μινωτής, ο Κακογιάννης, ο Αγγελόπουλος.
Όπως δεν θα υπήρχαν οι διανοητές, οι φιλόσοφοι, οι μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες από τον Τρικούπη και τον Βενιζέλο ωε τον Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα κινήματα όπως των δημοτικιστών και των φοιτητών.
Δεν θα υπήρχε το κίνημα για την Κύπρο ούτε οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τα σημερινά θύματα του επιθετικού ιμπεριαλισμού, την Γιουγκοσλαυία, την Παλαιστίνη, το Αφγανιστάν και το Ιράκ.
Και δεν θα συνέβαιναν προ παντός εκείνες οι πράξεις, που αποδεικνύουν την ιδιαιτερότητα του λαού μας, που τόσο επίμονα σαρκάζετε, όπως το ΟΧΙ το 1940 και η μάχη της Κρήτης, καθώς και το ότι ανάμεσα σε όλους τους ευρωπαίους, μονάχα η Ελλάδα αρνήθηκε να ντύσει τα παιδιά της με την στολή της Βέρμαχτ και να τα στείλει στο ανατολικό μέτωπο.
Χάρη στις μοναδικές μέσα στην κατεχόμενη Ευρώπη παλλαϊκές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας με χιλιάδες νεκρούς, τραυματίες και εκτοπισμένους σε στρατόπεδα θανάτου.

Κι αυτό γιατί οι εθνικοί και δημοκρατικοί μας αγώνες, καθώς και τα πνευματικά έργα και οι πολιτικές πράξεις των προσώπων αυτών, διαπνέονταν από την πεποίθηση ότι η σύγχρονη Ελλάδα έχει επηρεαστεί βαθειά από μια βαρειά κληρονομιά, απέναντι στην οποία θα πρέπει να φανούμε δημιουργικά αντάξιοι.

Για όλα αυτά έχετε να πείτε μια μόνο λέξη: εθνοκεντρισμός, δηλαδή ότι είναι ασυγχώρητη υπερηφάνεια για ένα λαό να θαυμάζει τα επιτεύγματά του, φτάνοντας στο σημείο να προτείνετε να εκλείψει από τα σχολικά βιβλία, γιατί αυτό επιτάσσει η σύγχρονη επιστήμη για την αναθεώρηση της ιστορίας.

Με άλλα λόγια επιχειρείτε έναν γενικευμένο ευνουχισμό σε ό,τι πολυτιμότερο και πιο ελληνικό πέτυχε ο λαός μας έως τώρα, με τελικό αποτέλεσμα την μετατροπή μας σε έναν άλλο λαό, προσαρμοσμένο στις συνταγές του καμουφλαρισμένου αφελληνισμού, που κοσμούν κάθε σελίδα του εν λόγω βιβλίου σας.

Κι αυτό γιατί διαφωνείτε με την ύπαρξη και την αξία των βασικών πυλώνων πάνω στους οποίους στηρίχθηκαν οι ιδέες, οι πράξεις, οι αγώνες, οι θυσίες και τα έργα, πνευματικά και άλλα.
Βαφτίζετε εθνοκεντρισμό την ξεχωριστή πίστη, ακόμα και θαυμασμό που μπορεί να έχει ένας λαός για την ιστορία και τον εαυτό του.
Τις ξένες επεμβάσεις, που αλλοίωσαν την εθνική μας ζωή, τις θεωρείτε σχεδόν ανύπαρκτες και πρόσχημα για να καλύψουμε τις δικές μας -υπαρκτές βεβαίως- αδυναμίες.
Την ιδιαιτερότητα των αγώνων μας, ειδικά στον β΄ παγκόσμιο πόλεμο την αποκαλείτε σωβινισμό, πράξη εχθρική προς τους άλλους και την θεωρείτε γενεσιουργό αιτία ξενοφοβίας. Την υπερηφάνεια μας για τα κατορθώματα των αρχαίων Ελλήνων την βαφτίζετε στείρο εθνικισμό και ιστορική αυταπάτη.
Δηλαδή θέλετε σώνει και καλά να αποδείξετε ότι κακώς πιστεύαμε ως τώρα όσα πιστεύαμε για την καταγωγή, τις παραδόσεις, την ιστορία και τον πολιτισμό μας, πράξη που στην ιατρική επιστήμη ονομάζεται «ευνουχισμός». Και οχυρωμένη πίσω από ηχηρά ονόματα ξένων επιστημόνων βαλθήκατε με την βοήθεια ισχυρών πολιτικών και οικονομικών κύκλων, μιας και είναι πολύ δύσκολο να ευνουχίσετε έναν ολόκληρο λαό κατεδαφίζοντας τα σύμβολα και τους μύθους του, να ξεκινήσετε το θεάρεστο έργο σας από τα τρυφερά και ανύποπτα παιδιά μας.

Όπως το επιχείρησε χθες η φίλη σας κ. Ρεπούση -ανεπιτυχώς- ενώ σήμερα, με τον αέρα μάλιστα της κρατικής συμπαράστασης το επεκτείνετε εσείς με νέα έφοδο για τον ευνουχισμό της μαθητικής μας νεολαίας από κρατικό μάλιστα πόστο!


Γνωρίζετε κυρία Δραγώνα, ότι δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί σας, όπως γνωρίζετε ότι θα σας ήταν λίγο δύσκολο να με βαφτίσετε κι εμένα .ακροδεξιό.
Προς το παρόν μπορείτε εσείς και οι φίλοι σας να με φιμώσετε.
Όμως σ’ αυτό είμαι συνηθισμένος και μάλιστα θα σας έλεγα ότι όποιοι και όσοι στο παρελθόν κατά καιρούς επεχείρησαν να φιμώσουν τις ιδέες αλλά και την μουσική μου, είχαν . κακά γεράματα.
Όπως ίσως ξέρετε ή θα έχετε ακούσει, η ζωή και το έργο μου στηρίχθηκε επάνω σε τρεις λέξεις: Ελλάδα, Πατρίδα, Ελευθερία. Και όλοι μου οι αγώνες έγιναν μόνο και μόνο για να τις υπερασπίσω με κάθε θυσία. Το ίδιο κάνω και τώρα.

Σήμερα εσείς και οι φίλοι σας, με διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι οι προηγούμενοι, επιχειρείτε να κατεδαφίσετε τις ιδέες, τις πράξεις και τα έργα που συμβολίζουν αυτές οι τρεις λέξεις, που όπως είπα, ενέπνευσαν και στήριξαν όλες τις γενιές των νεοελλήνων, για να γίνουμε αυτό που είμαστε σήμερα. Μια κορυφαία στιγμή στην νεότερή μας ιστορία υπήρξε και η Εθνική μας Αντίσταση, τότε που έλαμψαν αυτές οι τρεις λέξεις οδηγώντας τα νιάτα εκείνης της εποχής σε ανυπέρβλητες θυσίες.

Χιλιάδες, εκατοντάδες χιλιάδες τα θύματα. Τι μας οδηγούσε τότε; 

Όλα αυτά που καταδικάζονται σε κάθε σελίδα του βιβλίου σας, για να ανοίξει ο δρόμος σε μια γενικευμένη αλλοίωση του εθνικού μας χαρακτήρα ξεκινώντας με δήθεν επιστημονικό τρόπο από τα τρυφερά μας νιάτα.
Άλλωστε αυτή η προσπάθεια που γίνεται μέσα στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης, έχει αφετηρία γνωστά σε όλους διεθνή κέντρα, που επιδιώκουν την διάλυση των εθνών-λαών με εθνικές ιδιαιτερότητες, συμφέροντα και «αρχές» που οδηγούν σε αντιστάσεις μπροστά στη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και γι’ αυτό με τη διάλυση των εθνών επιδιώκουν την μετατροπή των ανθρώπων σε ανυπεράσπιστες μονάδες χωρίς μνήμη και ενοχλητικές ιδιαιτερότητες.

Eίναι δυνατόν να επιτραπεί να γίνει κάτι τέτοιο; 

Να γιατί με βρίσκετε και θα με βρίσκετε πάντοτε αντίθετο, γιατί πιστεύω ότι η γενιά η δική μου έχει αποδείξει στην πράξη, με έργα και όχι μόνο με λόγια, ότι σ’ αυτή τη γωνιά της γης κατοικούν άνθρωποι που είναι Έλληνες με όλη την ιστορική σημασία αυτής της λέξης και τίποτε -απολύτως τίποτε- δεν μπορεί να αμαυρώσει και πολύ περισσότερο να αλλοιώσει.

Τέλος οφείλω να σας πω ότι:

Από την ανάγνωση του βιβλίου σας «Τι είν’ η Πατρίδα μας;» έχω συναγάγει ορισμένα συμπεράσματα, που πιστοποιούν θεμελιακές διαφορές από τις απόψεις σας.

Θα αρκεστώ προς το παρόν σε μερικά παραδείγματα:

«Η κυρίαρχη αντίληψη για το έθνος και την εθνική ταυτότητα, με βάση την οποία οι πολιτικές εξουσίες στην Ευρώπη αλλά και έξω από αυτήν οργανώνουν το διαπαιδαγωγητικό ρόλο του σχολείου, είναι ακόμη σήμερα σε μεγάλο βαθμό η αντίληψη που κληρονόμησε ο ρομαντισμός του 19ου αιώνα, σύμφωνα με την οποία το έθνος αποτελεί οικουμενική, «φυσική» οντότητα, ανεξάρτητη από το χρόνο και το χώρο, και η εθνική ταυτότητα, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση κοινωνικής ομοψυχίας και συνοχής. Οι εθνικές ιστοριογραφίες προέρχονται από αυτή την παράδοση και δίνουν έμφαση στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της. Στο σχολείο η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα, ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν την εθνική συνέχεια στο χρόνο και στο χώρο». (σελ. 31)

Είναι φανερό ότι θεωρείτε ότι το έθνος και η εθνική ταυτότητα είναι «κληρονομιά του ρομαντισμού του 19ου αιώνα [και δεν] αποτελεί «φυσική» οντότητα ανεξάρτητη από τον χρόνο και τον χώρο, αυτονόητη και αναλλοίωτη αποτύπωση εθνικής ομοψυχίας και συνοχής».

Φαίνεται ακόμη ότι δεν είσθε σύμφωνη με την έμφαση που δίνεται στο σχολείο «στη συνέχεια της ιστορίας και του πολιτισμού της εθνικής ομάδας, στις αντιστάσεις της απέναντι στις εξωτερικές επιβουλές, στην ομοιογένειά της». Καθώς και στο γεγονός ότι «η ιστορία καλείται να διδάξει τα κατορθώματα των προγόνων και να σφυρηλατήσει την εθνική υπερηφάνεια και ενότητα., ενώ η γλώσσα και η γεωγραφία επιβεβαιώνουν τη συνέχεια στο χρόνο και στον χώρο».

Θα ήθελα ειλικρινά να μου λέγατε, αν η παράγραφος αυτή αναφέρεται θετικά ή αρνητικά στον τρόπο που το σχολείο αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά.
Μιας και δεν το λέτε φανερά. Όμως αφήνετε να υπονοηθεί, ότι όλες αυτές οι ιδέες περί έθνους και εθνικής ταυτότητας αποτελούν σύμπτωμα που μας επιβλήθηκε από την «ρομαντική αντίληψη της ιστορίας στο τέλος του 19ου αιώνα.
Άρα ξεπερασμένες και αντιεπιστημονικές σύμφωνα με την οπτική γωνία τη δική σας και των υπολοίπων συνεργατών σας που συμμετέχουν στην συγγραφή του εν λόγω βιβλίου.

Να όμως που τόσο εγώ όσο και οι γενιές των παππούδων μου αλλά και των συμμαχητών και συνοδοιπόρων μου στους δρόμους των εθνικών αγώνων και στις προσπάθειες για τη δημιουργία μιας ελληνικής τέχνης διαπνεόμεθα σε κάθε μας βήμα και προσπάθεια από αυτές ακριβώς τις ιδέες που καταγγέλλετε ως ξεπερασμένες και ευτελή ως φαίνεται προϊόντα μιας ξεπερασμένης πια ρομαντικής αντίληψης. Και μόνο μ’ αυτή την παράγραφο, μου ζητάτε να απαρνηθώ τον εαυτό μου, τη ζωή μου, τις ιδέες και το έργο μου.
Και όχι μόνο από εμένα αλλά όπως αποδεικνύεται από τις πράξεις και τα έργα τους, ΟΛΟΥΣ σχεδόν τους νεοέλληνες, ανώνυμους και επώνυμους που από το 1821 έως σήμερα πίστεψαν ακριβώς σ’ αυτά που θεωρείτε ότι κακώς διδάσκονται σήμερα στο ελληνικό σχολείο.
Άλλωστε αμέσως μετά διευκρινίσατε ότι «στις σύγχρονες κοινωνικές επιστήμες για το εθνικό φαινόμενο η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής.
Οι σύγχρονες θεωρήσεις (.) συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο» και παρακάτω αποκαλείτε «φανταστική κοινότητα» του έθνους που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση (ομολογώ πως δεν καταλαβαίνω τον όρο) υπαρκτών κοινών χαρακτηριστικών» και όλα αυτά τα προσφέρει «η εθνική ταυτότητα» (που ήρθε) «να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης».


«Καθώς διευρύνεται το σχετικά πρόσφατο ενδιαφέρον των κοινωνικών επιστημών για το εθνικό φαινόμενο, η ρομαντική αντίληψη για το έθνος έχει γίνει αντικείμενο κριτικής τα τελευταία χρόνια.

Οι σύγχρονες θεωρήσεις, παρά τις σημαντικές διαφορές τους ως προς την προέλευσή τους, συγκλίνουν στην παραδοχή ότι η έννοια του έθνους είναι σχετικά πρόσφατη, αλλάζει μέσα στο χρόνο και μπορούμε επομένως να κάνουμε την ιστορία της: πιο συγκεκριμένα η έννοια του έθνους όπως χρησιμοποιείται σήμερα διμορφώθηκε ιστορικά τα τελευταία διακόσια χρόνια και συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία των εθνών-κρατών (Noiriel 1991).
Η εθνική ταυτότητα ήρθε να αντικαταστήσει το κενό που δημιούργησε η κατάλυση των παραδοσιακών μορφών κοινωνικής οργάνωσης και να προσφέρει στα μέλη των σύγχρονων κοινωνιών νέα βάση κοινωνικής συνοχής μέσα από τη δημιουργία της «φαντασιακής κοινότητας» του έθνους, που στηρίζεται στη νέα νοηματοδότηση υπαρκτών κοινών πολιτισμικών χαρακτηριστικών». (σελ. 31)

Γιατί τάχα πολύπλοκες εγκεφαλικές αναλύσεις για αυτονόητα γεγονότα, όπως είναι η συνεχής ανανέωση των μορφών της κοινωνικής συγκρότησης, για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι το έθνος αποτελεί μια «φανταστική κοινότητα»;  Αλήθεια, τι θα πει αυτό;
Το έθνος σε σχέση με την κοινωνία είναι η ψυχή σε σχέση με το σώμα.
Κι εδώ είναι πιστεύω, το λάθος της σύγχρονης κοινωνικής επιστήμης, που επαγγέλλεσθε.
Γιατί επιχειρεί να αναλύσει και να εξηγήσει μορφές και λειτουργίες που αφορούν την κοινωνία-σώμα και όχι το έθνος-ψυχή.
Που δεν αναλύεται ούτε εξηγείται, γιατί όπως και τα φαινόμενα της θρησκείας και της τέχνης, ανάγεται στην μεταφυσική και στην υπέρβαση. Στο υπερλογικό και ανεξήγητο.

Αν και για τη συνέχεια του ελληνικού έθνους, πέραν του γεγονότος ότι για την παμψηφία θα έλεγα των νεοελλήνων -ανωνύμων και επωνύμων- δεν αποτελούσε και αποτελεί μόνο ένα είδος θρησκευτικής πίστης (άκρως αντιεπιστημονικής βεβαίως για σας) υπάρχουν απτές αποδείξεις ότι ορισμένοι βασικοί άξονες του πνευματικού κόσμου των αρχαίων Ελλήνων κατάφεραν να διατηρηθούν και να φτάσουν ως τις μέρες μας. λ.χ. είναι πασίγνωστη η διάρκεια της ελληνικής γλώσσας.
Δεν είναι όμως γνωστή η διάρκεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής μέσω των βασικών μουσικών κλιμάκων, που παρέμειναν αναλλοίωτες, καθώς οι αρχαίοι μουσικοί τρόποι πέρασαν ατόφιοι στη Βυζαντινή μουσική με το νέο όνομα «ήχοι» κι από κει δια μέσου της αραβικής μουσικής και με καινούριο όνομα, «δρόμοι», δημιούργησαν το ρεμπέτικο τραγούδι από το οποίο προήλθε τόσο η σύγχρονη λαϊκή μας μουσική όσο και η έντεχνη-λαϊκή μουσική, μέσα στην οποία συνενώθηκε η μουσική με την ποίηση.
Δηλαδή το φαινόμενο που χαρακτήριζε την αρχαία μουσική, δεδομένου ότι τότε με τον όρο «μουσική» εννοούσαν αποκλειστικά την σύζευξη Μουσικής και Λόγου.

Ένα άλλο σημαντικό δημιούργημα των αρχαίων, υπήρξε ως γνωστόν 

και η Δημοκρατία και μάλιστα η άμεση Δημοκρατία. 

Μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους Ρωμαίους και σχεδόν έως σήμερα στην Ευρώπη κυριάρχησαν συστήματα συγκεντρωτικά, βασιλείες αυτοκρατορίες, δικτατορίες, σοσιαλιστικές εξουσίες. Η χώρα μας κατακτήθηκε για τέσσερις αιώνες από την Οθωμανική αυτοκρατορία.
Εν τούτοις και κάτω από αυτές τις καταλυτικές συνθήκες οι ελληνικές κοινότητες, μέσα και έξω από τον γεωγραφικό μας χώρο, κυβερνήθηκαν με δημοκρατικό τρόπο.
Οι κάτοικοι λ.χ. ενός χωριού εξέλεγαν τακτικά με καθολική ψηφοφορία την διοικητική και τη δικαστική τους εξουσία. Κι αυτό αντανακλάται στο Σύνταγμα της Επιδαύρου, μέσα στο οποίο ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύονται οι «τίτλοι ευγενείας».
Άλλωστε αυτό το δημοκρατικό φρόνημα μπορούμε να πούμε ότι παραμένει έως σήμερα βασικό γνώρισμα της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού.

Κι αυτό σε πείσμα των προσπαθειών των ξένων δυνάμεων να επιβάλουν τις γνωστές δυναστείες των Βαυαρών και των Γλύξμπουργκ. Γεγονός που αρνείσθε πεισματικά να παραδεχτείτε.
Δηλαδή το γεγονός των συνεχών παρεμβάσεων των ξένων στην χώρα μας, που υπήρξαν πρόξενοι των μεγαλυτέρων εθνικών μας καταστροφών.
Όπως της Μικρασιατικής, του Εμφυλίου, της Κύπρου και τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας.


Συμφωνώ μαζί σας στην παράγραφο της σελ. 33, ότι τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται ένα έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορίες, μνήμες.

«Όπως χαρακτηριστικά δείχνουν οι παραπάνω έρευνες, τα κριτήρια με τα οποία ορίζεται το έθνος είναι πολιτισμικού χαρακτήρα: καταγωγή, γλώσσα, θρησκεία και παραδόσεις, μύθοι, ιστορικές μνήμες. Τα πολιτισμικά αυτά κριτήρια, που θεωρούνται κοινά, προσδιορίζουν τον συμβολικό και τον φυσικό χώρο του έθνους.

Οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το έθνος και συνήθως απορρίπτεται.

Έτσι τα έθνη έχουν προσδιοριστεί ιστορικά κατά κύριο λόγο μέσα από τις διαφορές τους από και σε σύγκριση με άλλα έθνη.

Αυτή τη συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με καθετί έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Όμως διαφωνώ με την άποψή σας πως «ό,τι είναι διαφορετικό, θεωρείται ότι βρίσκεται έξω από το Έθνος, συνήθως απορρίπτεται». Και ακόμα ότι «η συνεχής διαδικασία ετεροπροσδιορισμού συμβάλλει στην αέναη αναπαραγωγή της εθνικής ταυτότητας ως μοναδικής και ομοιογενούς και στηρίζει την τάση της να αρνείται τόσο τις ομοιότητες με κάθε τι έξω από αυτήν όσο και τις διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της».

Χωρίς ίσως να το θέλετε, φορτώνετε με αρνητικές ιδιότητες το Έθνος και την εθνική ταυτότητα, μιας και για να υπάρξουν κατά τη γνώμη σας, πρέπει πρώτον να ετεροπροσδιορισθούν και δεύτερον να «απορρίψουν» δηλαδή να κλειστούν στο καβούκι τους.
Συμφωνούν άρα γε αυτές οι διαπιστώσεις με το ελληνικό έθνος; (Για να αρκεστούμε στη δική μας ιστορική εμπειρία). Γιατί όλα τείνουν να αποδείξουν ότι ο,τιδήποτε καλό και θετικό έγινε ως τώρα, οφείλεται στο γεγονός ότι είχαμε και έχουμε ανοιχτές θύρες (τουλάχιστον ως προς τον πολιτισμό) και προς Ανατολάς και προς Δυσμάς όπως και προς Βορρά. Έτσι ό,τι υπήρξε και ό,τι υπάρχει, αποτελεί δημιουργική πρόσμιξη διαφόρων ιδεών και πολιτισμών, ακόμα και τρόπων ζωής.

Ήμαστε πάντοτε ανοιχτοί κατά το παράδειγμα του Ρήγα Φεραίου, που ενώ σάλπιζε την επανάσταση των Ελλήνων, οραματιζόταν την μεγάλη οικογένεια των Βαλκανικών λαών.
Το ίδιο που κάναμε κι εμείς στην Εθνική Αντίσταση, που αγωνιζόμαστε όχι μόνο για την δική μας ελευθερία αλλά και για την «πανανθρώπινη τη λευτεριά».
Και μη μου πείτε ότι επηρεάστηκαν από την ρομαντική άποψη περί έθνους οι φουστανελάδες αγράμματοι ως επί το πλείστον Έλληνες επαναστάτες, όταν το Σύνταγμα της Επιδαύρου στα 1822 διακήρυσσε την ανασύσταση του ελληνικού έθνους αποτελώντας παράλληλα το δημοκρατικότερο Σύνταγμα όλων των εποχών, μιας και είχαν ανοιχτά τα μυαλά τους στις επιρροές της Γαλλικής και της Αμερικανικής ακόμα επανάστασης.
Για να ετεροπροσδιοριστούμε θα πρέπει να είμαστε ανίκανοι να αυτοπροσδιοριζόμαστε κάθε στιγμή (ακόμα και σήμερα), ενώ η εθνική μας ταυτότητα υπήρξε και είναι τόσο ισχυρή, ώστε να μην έχουμε ούτε να θέλουμε να έχουμε εχθρούς, για να είμαστε αυτοί που είμαστε.
Άλλωστε η βασική εξωτερική μας πολιτική ως τώρα υπήρξε και είναι αμυντική με εξαίρεση την τυχοδιωκτική εκστρατεία στην Τουρκία, που μας κόστισε τόσο ακριβά.

Και γιατί δεν ρωτάτε και μας (όσους επιζήσαμε), που περάσαμε μέσα από το καμίνι της ξένης κατοχής, να σας πούμε από πού αντλούσαμε τη δύναμη και το θάρρος να αναμετρηθούμε ίσος προς ίσον με την τερατώδη Χιτλερική μηχανή θανάτου;
Μονάχα με την σκέψη ότι στο βάθος είμαστε ανώτεροι από αυτούς! (Εξ άλλου σ’ αυτό μας βοηθούσε η μετατροπή των εχθρών μας σε μια συμπαγή μάζα αιμοδιψών βαρβάρων).
Γιατί; Γιατί ανήκαμε σε ένα Έθνος πολύ ανώτερο απ’ αυτούς στον πνευματικό και πολιτισμικό κυρίως χώρο από τον Αισχύλο και τον Πλάτωνα έως τον Σολομό, τον Παλαμά και τον Καβάφη.
Και όσοι είμαστε μορφωμένοι, το ηθικό μας ανάστημα έπαιρνε συνειδητά δύναμη απ’ αυτούς.
Όσο για τους αμόρφωτους αλλά γενναίους, αντλούσαν δύναμη όπως οι αγωνιστές του ΄21 από τα «μάρμαρα». Αν όλα αυτά είναι «παραμύθια», τότε ό,τι υπήρξε θετικό και ξεχωριστό ως τώρα, ας πούμε ότι ήταν και είναι «παραμύθι». Τότε για ποιον λόγο θέλετε να το κατεδαφίσετε;

Δεν ξέρετε ότι έτσι σκοτώνετε την ψυχή μας; Χάρη στην οποία είσθε κι εσείς σήμερα ελεύθερη;

Όπως ασφαλώς καταλαβαίνετε, για μένα προσωπικά δεν υπάρχει καν ερώτημα «Τι είν’ η πατρίδα μας;». Για όλους όσους αφιέρωσαν το έργο και κυρίως τη ζωή τους ολόκληρη σ’αυτή την πατρίδα -και είναι χιλιάδες, εκατομμύρια Έλληνες, επώνυμοι ή ανώνυμοι, νεκροί ή ζωντανοί, δεν υπάρχουν τέτοια ερωτήματα, γιατί αυτοί οι ίδιοι είναι η πατρίδα.

Γι’ αυτό σας παρακαλώ και εύχομαι να λάβετε σοβαρά υπ’ όψιν την μαρτυρία ενός ελεύθερου Έλληνα και να σταματήσετε αυτή την εκστρατεία, που μόνο δεινά μπορεί να φέρει στον ήδη δοκιμαζόμενο λαό μας.      Σας χαιρετώ,

Μίκης Θεοδωράκης

ΥΓ. Επειδή θεωρώ ότι με την απάντησή μου αυτή μου δόθηκε η ευκαιρία να αναπτύξω ορισμένα ουσιαστικά επιχειρήματα στην προσπάθειά μου να διαφωτίσω όσο γίνεται πληρέστερα τον ελληνικό λαό για τα κίνητρά μου στον αγώνα που ξεκίνησα και συνεχίζω, είμαι υποχρεωμένος να την δημοσιεύσω στο διαδίκτυο, όπως έκανα έως τώρα, δεδομένου ότι τα ισχυρά ΜΜΕ προς το παρόν αποφεύγουν ακόμα και να αναφερθούν στις απόψεις μου καταφεύγοντας ως συνήθως σε ύβρεις.  Αυτό θα πει ελευθερία τύπου!

Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία των ευνούχων.

Βυζάντιο. Η αυτοκρατορία των ευνούχων.

«Δεν είναι σε όλοι σε θέσιν να δεχθούν τον λόγον αυτόν, αλλ΄ εκείνοι
εις τους οποίους έχει δοθεί. Διότι υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι από
από την κοιλιά της μητέρας τους εγεννήθηκαν έτσι. Και υπάρχουν
ευνούχοι, οι οποίοι έγιναν ευνούχοι από τους ανθρώπους, και  υπάρχουν ευνούχοι,
οι οποίοι μόνοι τους έγιναν ευνούχοι δια την βασι-
λεία των ουρανών. Όποιος μπορεί να το δεχθή ας το δεχθή»
Μιλάει ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός. Κατά Ματθαίον   19. 11-12

Όταν ο σχολιασμός «Ευαγγελικών» περικοπών αποτελεί το «ψωμοτύρι» των Θεολόγων και Ιεροκηρύκων, τότε παρέχουμε και στην μεριά μας το δικαίωμα αυτό, χάριν της πολυπαινεμένης ισηγορίας. Σ’ εμάς τους Θεολόγους της θύραθεν παιδείας, πλάι στους Θεολόγους των εγκυκλίων σπουδών του Υπουργείου Εθνικής παιδείας και Χριστιανικού Θρησκεύματος, όπως θα έπρεπε να λέγεται. Οι λάτρεις του διαλόγου παράλληλα με τους λάτρεις του κηρύγματος, όπου  απαγορεύεται  η ερώτηση. Παιδεία δίχως ερωτήσεις!!! Ή μήπως ψευδόμαστε.

Ας αρχίσουμε λοιπόν με την υποστήριξη του τίτλου αυτής της έρευνας:  
.  αυτοευνουχισμός, (στιχ. 12) «Και υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι μόνοι τους έγιναν ευνούχοι δια την βασιλεία των ουρανών»  
.  μια χάρις  (στιχ. 11) «Δεν είναι όλοι σε θέση να δεχθούν τον λόγον αυτόν αλλ’ εκείνοι εις τους οποίους έχει δοθεί»
.   αλλά και προτροπή  (στιχ. 12) «όποιος μπορεί να το δεχθεί, ας το δεχθεί». Άρα γίνεται και δίχως την χάρη, να ευνουχιστεί κανείς με αποδοχή. Να κατακτήσει την χάρη με την θέλησή του.
ο Ματθαίος βάζει στο στόμα του Χριστού τους λόγους αυτούς για ν’ αποκτήσουν την δέουσα βαρύτητα. Λίγο πριν (στιχ. 9) λέει ο Χριστός «Σας λέγω δε, ότι εκείνος, που θα χωρίσει την γυναίκα του, εκτός λόγου πορνείας, και νυμφευθεί άλλη, αυτός διαπράττει μοιχεία».

αποφαίνονται αμέσως οι μαθητές του (στιχ. 10): «Εάν έτσι πρέπει να γίνει μεταξύ ανδρός και γυναικός, δεν συμφέρει (εννοείται στον άνδρα) ο γάμος». [Το τελευταίο αυτό χωρίο στο πρωτότυπο έχει ως εξής: «ει ούτως εστίν η αιτία του ανθρώπου μετά της γυναικός». Δηλαδή, όπως καταλάβατε τα δύο φύλα στο ανθρώπινο είδος είναι ο άνθρωπος και η γυναίκα.]
Μετά λοιπόν από την απόφανση αυτή των μαθητών του σήκωσε ο Χριστός το λάβαρο του αυτοευνουχισμού. Έκρουσε το μεγάλο θεϊκό σήμαντρο των υπερβατικών και λυσιτελών διδασκαλιών.
Δηλαδή εσείς τι γνωρίζεται; Ότι οι καλόγεροι και ο άγαμος κλήρος προέκυψαν στα καλά καθούμενα. Περιμένεται όμως διότι πιο κάτω θα μάθετε πράγματα που μπροστά τους ο καλογερισμός φαντάζει σχεδόν φυσιολογικός.
Ο Γεώργιος Πλήθων (Γεμιστός), μισή χιλιετία πριν αποκαλούσε τους καλόγερους σμήνος κηφήνων. Και να, τώρα αποτελούν ακόμη υπόδειγμα της κοινωνίας. Αυτοί οι κηφήνες, οι οποίοι έχουν μετατρέψει τα μοναστήρια σε άντρα ακολασίας. Αυτούς στους οποίους τρέχουν οι πιστοί να τους φιλήσουν τα βρόμικα χέρια τους. Που μ’  ευχαρίστηση ωθούν και τα παιδάκια τους να τους μιμηθούν!!!

τελευταία πενταετία, ο πρόεδρος των κληρικών της εκκλησίας της Ελλάδος, επανειλημμένως έχει καταγγείλει  ότι «δεν πάει άλλο, έχει γεμίσει η εκκλησία με μητροπολιτάδες ομοφυλόφιλους». Είδατε να ιδρώσει το αφτί κανενός!
Εάν όμως ο χριστιανός πληροφορηθεί ότι το παιδί του πάει να μονάσει σκούζει σαν δαιμονισμένος. Τρελαίνεται με το κακό που τον βρήκε. Τρέχει έξω από τα μοναστήρια και καταριέται τους καλόγερους και τις καλογριές. Ηγούμενους και ηγουμένες. Προσπαθεί να εμπλέξει αστυνομίες και δικαστήρια.  Μαραζώνει από  τον καημό του. Βρε γομάρι γονιέ, εσύ δεν ήσουν που έτρεχες το παιδάκι σου στα μοναστήρια; Εσένα δεν έβλεπε όταν φιλούσες τα χέρια των κολογήρων; Εσύ δεν του έλεγες για τον καλό παππούλη, τον άγιο άνθρωπο του θεού;

Καλή είναι η καλογερική αλλά για τα παιδιά των άλλων, όχι για τα δικά μας. Μωρέ αδιέξοδο. Σχιζοφρένεια. Αυτό θα πει χριστιανική συνέπεια, ήθος, χαρακτήρας, ευσέβεια, ευλάβεια.
Ότι θαυμάζουμε, εκτιμούμε και σεβόμαστε μακριά από την πόρτα μας. Οι καλοί χριστιανοί!
Να μη θέλουν να σωθούν τα τέκνα τους, επιλέγοντας τον σιγουρότερο τρόπο, αυτόν του αυτοευνουχισμού.  Μετά θυμούνται και επικαλούνται το «αυξάνεσθε και πληθύνεσθε» του Γιαχβέ, του πατέρα του Χριστού.
Όταν όμως φιλούσαν το χέρι του καλόγερου το είχαν ξεχασμένο.
Ας δούμε τώρα και τα χειρότερα. Και μάλιστα αποκλειστικά από χριστιανικές πηγές.
Ενώ μάλλον ο Χριστός ως τρόπο του λέγειν πρότεινε τον αυτοευνουχισμό, εννοώντας την αγαμία κάθέ είδους, οι πρωτοχριστιανοί εξέλαβαν την προτροπή τοις μετρητοίς.
Άνθρωποι με τόσο μυαλό φαίνεται ότι γούσταραν την διδασκαλία του.

Έτσι ο σωματικός ευνουχισμός (αποκοπή του ανδρικού μορίου) κατέστη μάστιγα κατά τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους.
Σε τέτοιο μεγάλο βαθμό μάλιστα ώστε να εξαναγκάσει την Α΄ οικουμενική σύνοδο να αφορίσει την χειρονομία αυτή (Α΄ οικουμ. Συνοδ. Εν Νικαία της Βιθυνίας, 325 μ.Χ., κανών Α΄).
Φαίνεται όμως ότι το πρόβλημα είχε προκύψει ευθύς εξ αρχής:  Κανών ΚΓ΄ εκ των Κανόνων των αγίων Αποστόλων «Εί τις κληρικός ών, εαυτόν ακρωτηριάσοι, καθαιρείσθω. Φονεύς γαρ εστιν εαυτού». Αλλά και κανών ΚΔ΄: «Λαϊκός εαυτόν ακρωτηριάσας αφοριζέσθω έτη τρία...».
Πηδάλιον σελ. 23, υπος. (2): «όθεν ακολούθως τω Αποστολικώ παρόντι Κανόνι, ο Αλεξανδρίας Δημήτριος εκάθηρε, κατά τον Σωκράτην, τον Ωριγένην, επειδή και απετόλμησε να ευνουχίσει τον εαυτόν του. Θεωρείται δε ο Ωριγένης μέγιστος πατέρας της χριστιανικής εκκλησίας.


Ο Κ.Μ. Ράλλης, καθηγητής του Εκκλησιαστικού Δικαίου εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίω, Ακαδημαϊκός εν έτη 1930, στην εγκυκλοπαίδεια «Πυρσός», στο λήμμα ευνούχος γράφει στη σελ. 755: (υπενθυμίζουμε ότι οι πηγές μας είναι αποκλειστικώς χριστιανικές) «Από της Αλεξανδρείας ο ευνουχισμός εισήχθη εις την Ρώμην, το Βυζάντιον και τον χριστιανισμόν... Και ο επίσκοπος Σάρδεων και απολογητής Μελίτων ήτο ευνούχος... Έχομεν έκτοτε (325 μ.Χ.) πολλά ανέκδοτα χαρακτηριστικά, καθ’  ά η εκκλησία εξηκολούθει να έχη λειτουργούς εκουσίως ευνουχηθέντας... Εν Βυζαντίω, μολονότι ο Μέγας Κωνσταντίνος και κατόπιν ο Ιουστινιανός Α΄ απηγόρευσαν τον ευνουχισμόν, το οικτρό τούτο έθιμο ου μόνον διετηρήθη πάντοτε, αλλά και επισήμως ανεγνωρίσθη η ύπαρξις αυτού... Τα βασιλικά παλάτια έγεμον ευνούχων, καθώς και τα μέγαρα των ευγενών και των πλουσίων... Οι ευνούχοι κατείχον τας κατ’  εξοχήν εμπιστευτικάς θέσεις εν τοις παλατίοις του Βυζαντίου...

Ευνούχοι ήσαν οι πανίσχυροι πρωθυπουργοί: Ευτρόπιος επί Αρκαδίου (395-404), Χρυσάφιος επί Θεοδοσίου Β΄ (408-450), Ευσέβιος επί Νώνσταντος Β΄ (642-648), Σταυράκιος και Αέτιος επί ειρήνης της Αθηναίας (748-802), Βασίλειος επί Νικηφόρου Φωκά (963-969), επί Ιωάννου Τσιμισκή (969-976) και κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας του Βασιλείου Β΄, καθώς και πλείστοι άλλοι κατα τους μετέπειτα χρόνους.
Αλλά και πατριάρχαι τινές ανεδείχθησαν εκ της τάξεως των ευνούχων, καθώς επίσης και πολλοί στρατηγοί και ναύαρχοι...  Κατά την Παλαιάν Διαθήκην , οι ευνούχοι δεν ηδύναντο να ιερωθώσιν.
Αλλά και η υπό του επισκόπου Αλεξανδρείας Δημητρίου συγκλιθείσα εν Καισαρεία σύνοδος τω 228, την εις πρεσβύτερον χειροτονίαν του Ωριγένους εθεώρησεν αντικανονικήν επί τω λόγω ότι ούτος νέος έτι ών είχεν ευνουχίσει εαυτόν, ορμηθείς προς τούτο εκ της ευαγγελικής ρήσεως ‘ εισίν ευνούχοι οίτινες ηυνούχισαν εαυτούς δια την Βασιλείαν των ουρανών».

Μέχρι και το έτος 861 η Α΄ και Β΄ λεγόμενη σύνοδος (κανών Η΄) αφόριζε τους αυτοευνούχους.
Το τι ακολούθησε κατά την μετααυτοευνουχιστικά εποχή είναι πασίγνωστο. Τόμοι επί τόμων έχουν γραφεί για τα σεξουαλικά όργια των καλόγερων και των πάσης φύσεως ιερωμένων.
Ο λαός διακωμώδησε αρκούντως το θέμα αυτό ανά τους αιώνες.
Αρκεί κανείς να διαβάσει το βιβλίο «Αντρικά Μουνάτα», εκδ. «Αρχείο Συλλογή Γιώργου Μελίκη».
Αυτός ο λαός μήπως δεν αποστάζει αυτήν την ιστορία λέγοντας: «να φοβάσαι από πισινά μουλαριού κι από μπροστινά καλογήρου»;
Όποιος τα έβαλε με την φύση γελιοποιήθηκε στο έπακρο.
Όσο ο καλόγερος θα αποτελεί σεβάσμιο πρόσωπο σ’  αυτή την κοινωνία το πεπρωμένο της θα είναι εντελώς στείρο. Ο ευνούχος είναι αδύνατον να γονιμοποιήση.
 

Βασδέκης Ν. Σταύρος
Μαυροκορδάτου  31
62100   Σέρρες
τηλ.  23210-52462

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος χωρίς την άδεια του συγγραφέα

Ο περίφημος ύμνος του Αγάθωνος προς τον έρωτα

Ο περίφημος ύμνος του Αγάθωνος προς τον έρωτα.

Μεταξύ των συνδαιτημόνων στο έργο «Συμπόσιον» του Πλάτωνος βρίσκεται και ο ηθοποιός Αγάθων,ο οποίος,μετά την τοποθέτηση του Αριστοφάνους σχετικά με τον Έρωτα, παίρνει τον λόγο και λέγει:

«Εγώ δε δη βούλομαι πρώτον μεν ειπείν ως χρη με ειπείν,έπειτα ειπείν.δοκούσι γαρ μοι πάντες οι πρόσθεν ειρηκότες ου τον θεόν εγκωμιάζειν αλλά τους ανθρώπους ευδαιμονίζειν των αγαθών ων ο θεός αυτοίς αίτιος•οποίος δε τις αυτός ων ταύτα εδωρήσατο,ουδείς είρηκεν.εις δε τρόπος ορθός παντός επαίνου περί παντός,λόγω διελθείν οίος οίων αίτιος ων τυγχάνει περί ου αν ο λόγος η•ούτω δη τον Έρωτα και ημάς δίκαιον επαινέσαι πρώτον αυτόν οίον εστίν,έπειτα τας δόσεις,φημί ουν εγώ πάντων θεών ευδαιμόνων όντων Έρωτα,ει θέμις και ανεμέσητον ειπείν,ευδαιμονέστατον είναι αυτών,κάλλιστον όντα και άριστον.έστι δε κάλλιστος ων τοιόσδε.πρώτον μεν νεώτατος θεών,ω Φαίδρε.μέγα δε τεκμήριον τω λόγω αυτός παρέχεται.φεύγων φυγή το γήρας,ταχύ ον δήλον ότι•θάττον γουν το δέοντος ημίν προσέρχεται.ο δη πέφυκεν Έρως μισείν και ουδ’εντός πολλού πλησιάζειν.μετά δε νέων αεί σύνεστί τε και εστιν•ο γαρ παλαιός λόγος ευ έχει,ως όμοιον ομοίω αεί πελάζει.εγώ δε Φαίδρω πολλά άλλα ομολογών τούτο ουχ ομολογώ,ως Έρως Κρόνου και Ιαπετού αρχαιότερος εστίν,αλλά φημί νεώτατον αυτόν είναι θεών και αεί νέον,τα δε παλαιά πράγματα περί θεούς,α Ησίοδος και Παρμενίδης λέγουσιν,Ανάγκη και ουκ Έρωτι γεγονέναι,ει εκείνοι αληθή έλεγον•ου γαρ αν έκτομαι ουδέ δεσμοί αλλήλων εγίγνοντο και άλλα πολλά και βίαια,ει Έρως εν αυτοίς ην,αλλά φιλία και ειρήνη,ώσπερ νυν,εξ ου Έρως των θεών βασιλεύει.νέον μεν ουν εστί,προς δε τω νέω απαλός•ποιητού δ’εστίν ενδεής οίος ην Όμηρος προς το επιδείξαι θεού απαλότητα.Όμηρος γαρ Άτην θεόν τε φησίν είναι και απαλήν-τους γουν πόδας αυτής απαλούς είναι-λέγων
της μένθ’απαλοί πόδες•ου γαρ επ’ούδεος πίλναται,αλλ’άρα η γε κατ’ανδρών κράατα βαίνει.
Καλώ ουν δοκεί μοι τεκμηρίω την απαλότητα αποφαίνειν,ότι ουκ επί σκληρού βαίνει,αλλ’επί μαλθακού.τω αυτώ δη και ημείς χρησόμεθα τεκμηρίω περί Έρωτα ότι απαλός.ου γαρ επί γης βαίνει ουδ’επί κρανίων,α εστίν ου πάνυ μαλακά,αλλ’εν τοις μαλακωτάτοις των όντων και βαίνει και οικεί.εν γαρ ήθεσι και ψυχαίς θεών και ανθρώπων την οίκησιν ίδρυται,και ουκ αυ εξής εν πάσαις ταις ψυχαίς,αλλ’ήτινι αν σκληρόν ήθος εχούση εντύχη,απέρχεται,η δ’αν μαλακόν,οικίζεται.απτόμενον ουν αεί και ποσίν και πάντη εν μαλακωτάτοις των μαλακωτάτων,απαλώτατον ανάγκη είναι.νεώτατος μεν δη εστί και απαλώτατος,προς δε τούτοις υγρός το είδος.ου γαρ αν οίος τ’ην πάντη περιπτύσσεσθαι ουδέ διά πάσης ψυχής και εισιών το πρώτον λανθάνειν και εξιών,ει σκληρός ην.συμμέτρου δε και υγράς ιδέας μέγα τεκμήριον η ευσχημοσύνη,ο δη διαφερόντως εκ πάντων ομολογουμένως Έρως έχει•ασχημοσύνη γαρ και Έρωτι προς αλλήλους αεί πόλεμος.χρόας δε κάλλος η κατ’άνθη δίαιτα του θεού σημαίνει•ανανθεί γαρ και απηνθηκότι και σώματι και ψυχή και άλλω οτωούν ουκ ενίζει Έρως,ου δ’αν ευανθής τε και ευώδης τόπος η,ενταύθα δε και ίζει και μένει.
Περί μεν ουν κάλλους και θεού και ταύτα ικανά και έτι πολλά λείπεται,περί δε αρετής Έρωτος μετά ταύτα λεκτέον,το μεν μέγιστον ότι Έρως ουτ’αδικεί ουτ’αδικείται ούτε υπό θεού ούτε θεόν,ούτε υπ’ανθρώπου ούτε άνθρωπον.ούτε γαρ αυτός βία πάσχει,ει τι πάσχει-βία γαρ Έρωτος ουχ άπτεται•ούτε ποιών ποιεί-πας γαρ εκών Έρωτι παν υπηρετεί,α δ’αν εκών εκόντι ομολογήση,φασίν «οι πόλεως βασιλής νόμοι» δίκαια είναι.προς δε τη δικαιοσύνη σωφροσύνης πλείστης μετέχει.είναι γαρ ομολογείται σωφροσύνη το κρατείν ηδονών και επιθυμιών,Έρωτος δε μηδεμίαν ηδονήν κρείττω είναι•ει δε ήττους,κρατοίντ’αν υπό Έρωτος,ο δε κρατοί,κρατών δε ηδονών και επιθυμιών ο Έρως διαφερόντως αν σωφρονοί.και μην εις γε ανδρείαν Έρωτι «ουδ’Άρης ανθίσταται».ου γαρ έχει Έρωτα Άρης,αλλ’Έρως Άρη-Αφροδίτης,ως λόγος-κρείττων δε ο έχων του εχομένου•του δ’ανδρειοτάτου των άλλων κρατών πάντων αν ανδρειότατος είη.περί μεν ουν δικαιοσύνης και ανδρείας του θεού είρηται,περί δε σοφίας λείπεται•όσον ουν δυνατόν,πειρατέον μη ελλείπειν.και πρώτον μεν,ιν’αυ και εγώ την ημετέραν τέχνην τιμήσω ώσπερ Ερυξίμαχος την αυτού,ποιητής ο θεός σοφός ούτως ώστε και άλλον ποιήσαι•πας γουν ποιητής γίγνεται,«καν άμουσος ή το πριν»,ου αν Έρως άψηται.ω δη πρέπει ημάς μαρτυρίω χρήσθαι,ότι ποιητής ο Έρως αγαθός εν καφαλαίω πάσαν ποίησιν την κατά μουσικήν•α γαρ τις ή μη έχει ή μη οίδεν,ούτ’αν ετέρω δοίη ουτ’αν άλλον διδάξειεν.και μεν δη την γε των ζώων ποίησιν πάντων τίς εναντιώσεται μη ουχί Έρωτος είναι σοφίαν,ή γίγνεται τε και φύεται πάντα τα ζώα;αλλά την των τεχνών δημιουργία ουκ ίσμεν,ότι ου μεν αν ο θεός ούτος διδάσκαλος γένηται,ελλόγιμος και φανός απέβη,ου δ’αν Έρως μη εφάψηται,σκοτεινός;τοξικήν γε μην και ιατρικήν και μαντικήν Απόλλων ανηύρεν επιθυμίας και έρωτος ηγεμονεύσαντος,ώστε και ούτος Έρωτος αν είη μαθητής,και Μούσαι μουσικής και Ήφαιστος χαλκείας και Αθηνά ιστουργίας και Ζευς κυβερνάν θεών τε και ανθρώπων.
Όθεν δη και κατεσκευάσθη των θεών τα πράγματα Έρωτος εγγενομένου,δήλον ότι κάλλους-αίσχεει γαρ ουκ έπι έρως-προ του δε,ώσπερ εν αρχή είπον,πολλά και δεινά θεοίς εγίγνετο,ως λέγεται,διά την της Ανάγκης βασιλείαν•επειδή δ’ο θεός ούτος έφυ,εκ του εράν των καλών πάντ’αγαθά γέγονεν και θεοίς και ανθρώποις.
Ούτως εμοί δοκεί,ω Φαίδρε,Έρως πρώτος αυτός ων κάλλιστος και άριστος μετά τούτο τοις άλλοις άλλων τοιούτων αίτιος είναι.επέρχεται δε μοι τι και έμμετρον ειπείν,ότι ούτος εστί ο ποιών
ειρήνην μεν εν ανθρώποις,πελάγει δε γαλήνην νηνεμίαν,ανέμων κοίτην ύνου τα’ενί κήδει.
Ούτος δε ημάς αλλοτριότητος μεν κενοί,οικειότητος δε πληροί,τας τοιάσδε συνόδους μετ’αλλήλων πάσας τιθείς συνιέναι,εν εορταίς,εν χοροίς,εν θυσίαισι γιγνόμενος ηγεμών•πραότητα μεν πορίζων,αγριότητα δ’εξορίζων•φιλόδωρος ευμενείας,άδωρος δυσμενείας•ίλεως αγαθός,θεατός σοφοίς,αγαστός θεοίς•ζηλωτός αμοίροις,κτητός ευμοίροις•τρυφής,αβρότητος,χλιδής,χαρίτων,ιμέρου,πόθου πατήρ•επιμελής αγαθών,αμελής κακών•εν πόνω,εν φόβω,εν πόθω,εν λόγω κυβερνήτης,επιβάτης,παραστάτης τε και σωτήρ άριστος,συμπάντων τε θεών και ανθρώπων κόσμος,ηγεμών κάλλιστος και άριστος,ω χρη έπεσθαι πάντα άνδρα εφυμνούντα καλώς,ωδής μετέχοντα ην άδει θέλγων πάντων θεών τε και ανθρώπων νόημα».
(Εγώ λοιπόν θέλω πρώτα να ομιλήσω,για να εξηγήσω,πώς θα ομιλήσω,και έπειτα να αρχίσω να ομιλώ. Διότι,καθώς βλέπω, όσοι ομίλησαν πριν από εμένα,όλοι καλοτύχισαν τους ανθρώπους για τα αγαθά που τούς χαρίζει ο θεός,αλλά δεν υμνολόγησαν τον θεό. Αλλά τί είναι αυτός(ο θεός) που τούς δώρισε αυτά τα αγαθά,αυτό κανείς δεν το έχει αναπτύξει (ή περιγράψει). Όμως ένας τρόπος επαίνου, λίαν ορθός από τον οποιονδήποτε(επαινέτη) για ο,τιδήποτε(επαινετέο) είναι να αναπτύξει με τον λόγο του,ποιος είναι αυτός,περί του οποίου ο λόγος και ποια είναι τυχόν τα έργα του.
Ομοίως λοιπόν και εμείς τον έρωτα πρέπει να εγκωμιάσουμε,πρώτον τι είναι ο έρως ο ίδιος και μετά ποια είναι τα δώρα του.Λέγω λοιπόν με δύναμη.Από όλους τους θεούς,που όλοι τους είναι ευδαίμονες,πρώτος στην ευδαιμονία είναι ο Έρως,διότι είναι ο ωραιότερος σε κάλλος και σε αρετή(αν δεν είναι αμαρτία και κρίμα να το πω),διότι είναι ο ωραιότερος σε κάλλος και σε αρετή.
Στο κάλλος είναι πρώτος με τα εξής προσόντα.Πρώτον είναι ο νεότερος μεταξύ των θεών.Φαίδρε,μεγάλη απόδειξη αυτού μάς προσφέρει ο ίδιος.Αποφεύγει το γήρας και το γήρας,ως γνωστόν,είναι γοργό,μάς καταφτάνει ταχύτερα,απ’όσο πρέπει.Αυτό λοιπόν είναι στη φύση του ο Έρως,το να μισεί(το γήρας) και ούτε από μακριά να πλησιάζει,αλλά να συνευρίσκεται πάντα με νέους.Η παλιά παροιμία έχει δίκιο,όμοιος τον όμοιο πάντα αναζητά.
Με τον Φαίδρο λοιπόν εγώ,αν και συμφωνώ σε πολλά άλλα,όμως δεν συμφωνώ ότι ο Έρως είναι παλαιότερος από τον Κρόνο και τον Ιαπετό.Αντίθετα,ισχυρίζομαι ότι είναι(ο Έρως) ο νεότατος των θεών και πάντοτε νέος,τα παλαιά εκείνα επεισόδια,που διηγούνται για τους θεούς ο Ησίοδος,ο Παρμενίδης,ότι η Ανάγκη και όχι ο Έρως τα δημιούργησε,είναι αληθινά,αν είναι αληθινά,όσα εκείνοι έλεγαν.Άλλωστε,δεν θα συνέβαιναν ακρωτηριασμοί και φυλακίσεις και άλλες βίαιες πράξεις,αν ίσως ήταν μεταξύ τους ο Έρως,αλλά μόνο αγάπη, ειρήνη καθώς και τώρα,αφ’ότου ο Έρως βασιλεύει εκεί των θεών.
Είναι λοιπόν νέος και για τούτο απαλός.Ποιητής,όπως ο Όμηρος,θα χρειαζόταν να περιγράψει την απαλότητα του θεού.Ο Όμηρος,λοιπόν,λέγει για την Άτη ότι είναι θεά απαλή στα πόδια της(τουλάχιστον αυτά είναι απαλά) με τις λέξεις:
κι έχει απαλά τα πόδια μηδ’εγγίζει
τη γη,μόνον κορφή πατάει,κεφάλια θνητών.
Ονομαστό δείγμα της απαλότητάς της παρουσιάζει ότι περιπατεί στα μαλακά και όχι στα σκληρά.Αυτό δε το ίδιο επιχείρημα θα χρησιμοποιήσουμε σχετικά με τον έρωτα,ότι (είναι) απαλός,όχι επάνω στη γη,ούτε στα κρανία επάνω περιπατεί που δεν είναι και τόσο μαλακά,αλλά πάνω σε μαλακότερα αντικείμενα κατοικεί και έχει στήσει την κατοικία του στα αισθήματα και στις ψυχές των ανθρώπων.
Και ούτε πάλι αδιακρίτως σε όλες τις ψυχές•αλλά από την οποία έχει σκληρά αισθήματα απομακρύνεται,εγκαθιδρύεται δε σε όποια έχει λεπτά αισθήματα ερχόμενος σε επαφή συνεχώς με τα πόδια του και με όλο του το είναι με τα μαλακότερα ανάμεσα στα μαλακότερα,θα είναι δε λεπτός και απαλός κατ’ανάγκην σε πάρα πολλά πράγματα.
Είπαμε ότι είναι νεότατος και απαλότατος.Εκτός δε από αυτό και λίαν υγρός στην μορφή.Αλλιώς δεν θα κατόρθωνε να προσαρμόζεται στο κάθε τι και να επιχειρεί απαραιτητως στο βάθος κάθε ψυχής κατ’αρχήν και πάλι να εισχωρεί και να αποχωρεί,αν ήταν δύσκαμπτος.
Η κομψοπρέπεια δε είναι δείγμα αρμονικής και ευλύγιστης φύσης.Αυτή δε την κατέχει σε μεγάλο βαθμό πάνω απ’όλους(και τούτο όλοι το αναγνωρίζουν) ο Έρως•ασχημία δε και Έρως έχουν μεταξύ τους αιώνιο πόλεμο.Πάλι δε την ωραιότητα του χρώματος την φανερώνει η διαμονή του θεού μέσα στα άνθη.Ο Έρως δεν κατοικεί ούτε σε σώμα ούτε σε πνεύμα ούτε σε τίποτε άλλο ανάνθιστο ή μαραμένο,όπου όμως ο τόπος είναι ανθισμένος και πλήρης από μυρωδιές(ωραίες),εκεί ο Έρως εδρεύει και παραμένει.Για το κάλλος του θεού λοιπόν και αυτά είναι αρκετά,αλλά ακόμη μπορούν να λεχθούν περισσότερα.Τώρα πρέπει να γίνει λόγος για την αρετή του Έρωτος.Το σημαντικότερο είναι ότι ο Έρως ούτε αδικεί ούτε τον αδικούν,ούτε θεός ούτε θεό,ούτ’ανθρωπος ούτ’άνθρωπο.Διότι με βία ούτε ο ίδιος παθαίνει αυτό που παθαίνει(η βία δεν τον αγγίζει τον έρωτα) ούτε ενεργεί(με εξαναγκασμό) δε, ό,τι ενεργεί.
Ελευθέρως υπηρετεί ο καθένας σε ό,τι αφορά στον έρωτα,όσα δε ελεύθερος(άνθρωπος) με ελεύθερο θα συμφωνήσει,λέγουν οι άρχοντες της πολιτείας,δηλ.οι νόμοι,είναι δίκαια.
Μαζί με δικαιοσύνη,με σωφροσύνη άφθονη είναι ο Έρως προικισμένος,κυριαρχεί επί των ηδονών και των επιθυμιών.Όμως λέγουν καμμιά ηδονή δεν είναι ισχυρότερη από τον έρωτα.
Επειδή είναι κατώτερα,λοιπον,κυριαρχούνται φυσικά από τον Έρωτα και κυριαρχεί και σ’αυτά και επειδή κυριαρχεί των ηδονών και των επιθυμιών ο Έρως,θα διαθέτει ασύγκριτη σωφροσύνη.
Και πάλι στη γενναιότητα ο Έρως δεν συγκρίνεται στο μέτρο της γενναιότητος με τον Άρη,διότι δεν κατέχει ο Άρης τον Έρωτα,αλλά ο Έρως της Αφροδίτης τον Άρη,όπως λέγουν.Δεν είναι δε ο ισχυρότερος ο κατεχόμενος από τον κατέχοντα.
Αφού λοιπόν κατανικά (ο Έρως) τον γενναιότερο από όλους τους άλλους,θα είναι γενναιότερος από όλους.
Αυτά περί της δικαιοσύνης,της σωφροσύνης,της γενναιότητος του θεού.Υπολείπεται(να γίνει λόγος) περί της σοφίας.Και ας μη καθυστερήσουμε σ’αυτό,όσο είναι δυνατόν.
Και πρώτα(να αποδώσω τις τιμές κι εγώ στην τέχνη μας,όπως είπαμε,ο Ερυξίμαχος για την δική του)ο θεός είναι τόσο σοφός,ποιητής,ώστε μπορεί να κάνει ποιητή κι έναν άλλο.
Μεταβάλλεται δε σε ποιητή αυτός,τον οποίο θα αγγίζει ο Έρως,ακόμα κι αν ήταν πριν σ’αυτόν ξένη μούσα.Πρέπει λοιπόν να προσφέρουμε ως μαρτυρία,το ότι ο Έρως είναι εξαίρετος δημιουργός σε κάθε μορφή δημιουργίας της τέχνης των Μουσών.Άλλωστε κανείς αυτά που δεν ξέρει ή δεν κατέχει,δεν θα μπορούσε ούτε σε άλλον να τα προσφέρει ούτε σε άλλον να τα διδάξει.
Ύστερα η δημιουργία των εμψύχων όλων είναι η τέχνη του έρωτος(σ’αυτό κανείς δεν έχει αντίρρηση).Με αυτό γίνονται και αναπτύσσονται τα έμψυχα.Και μήπως και στην εξάσκηση των πρακτικών τεχνών δεν είναι γνωστό ότι ο θεός αυτός θα είναι διδάσκαλος και σε όσους γίνει διδάσκαλος αυτός θα γίνουν φωτεινοί και διάσημοι;Θα γίνουν δε σκοτεινοί,όσοι,τους οποίους ο Έρως δεν θα αγγίξει.
Όταν έξαφνα ο Απόλλων εφηύρε την τέχνη των τόξων,την ιατρική,την μαντική,τον δρόμο τού έδειξαν ο πόθος και ο Έρως,ώστε και εκείνος θα έπρεπε να είναι μαθητής του Έρωτος,και οι Μούσες στη μουσική,και ο Ήφαιστος στην μεταλλουργία,και η Αθηνά στην υφαντουργική και ο Ζευς να κυβερνά και να οδηγεί θεούς και ανθρώπους.
Έτσι επεβλήθη τάξη στις τάξεις των θεών,όταν ο Έρως ετέθη μεταξύ τους,βέβαια ο Έρως προς το ωραίον ως Έρως δεν συγκατοικεί με την ασχήμια.Ενώ προηγουμένως,όταν βασίλευε η Ανάγκη μεταξύ των θεών,όπως προανέφερα στην αρχή,σημειώνονταν πολλές αγριότητες μεταξύ των θεών.Αλλά από τότε που εμφανίστηκε ο θεός αυτός,κάθε καλό και ωραίο μεταξύ των θεών και των σνθρώπων από τον έρωτα δημιουργήθηκε.
Μ’αυτά νομίζω,Φαίδρε,ο Έρως είναι πρώτος ο ίδιος,καθώς είναι ωραιότατος και τελειότατος,έγινε πρόξενος δε αναλόγων χαρισμάτων και για τους άλλους.Έρχεται δε και κάτι να προσθέσω κατά τρόπο έμμετρο,για όσα ο Έρως μπορεί να δημιουργήσει στους ανθρώπους ειρήνη στα πέλαγα, γαλήνη κι απανεμιά κοιμίζει τους ανέμους στα θλιμμένα χαρίζει ύπνο κορμιά.
Αυτός είναι που αφαιρεί την εχθρότητα μεταξύ μας,μάς πλημμυρίζει με οικειότητα,τις παρόμοιες μεταξύ μας συγκεντρώσεις αυτός τις ορίζει και πρώτος κινείται στα πανηγύρια,τα χοροστάσια,τις τελετές. Εξασφαλίζει μειλιχιότητα,εξαφανίζει την αγριότητα,χαρίζει δώρα ευμένειας,αρνείται τα δώρα της δυσμένειας.Είναι στοργικός,μαλακός,το καύχημα των θεών,το θέαμα των σοφών,ζηλευτός σ’αυτούς που δεν τον ζουν,θησαυρός γι’αυτούς που τον έχουν.Πατέρας της Απολαύσεως,της Ανέσεως,της Ευμάρειας,των Θελγήτρων, της Λαχτάρας, του Πόθου,α γρυπνεί για τους καλούς, αδιαφορεί για τους κακούς σε κάθε τόπο,σε κάθε φόβο,σε κάθε πόθο,σε κάθε λόγο,πηδαλιούχος,πολεμιστής,συμμαχητής και τέλειος σωτήρας.Όλων μαζί των θεών και των ανθρώπων κόσμημα πανέμορφο και πανίσχυρος οδηγητής.Ο άνθρωπος οφείλει να ακολουθεί αυτόν με αρμονικά υμνολογήματα,στο τραγούδι να ενώνει την φωνή του και να σαγηνεύει τα στήθη όλων των θεών και των θνητών).          (Πηγή:«Συμπόσιον» του Πλάτωνος).